5e Nieuwsbrief

      Reacties uitgeschakeld voor 5e Nieuwsbrief

Beste vrienden van de Stichting Golftalent naar de Top
 
Het is inmiddels begin oktober en soms verandert er in een paar maanden meer dan anders in 5 jaar. Zo ook in het leven van Roos. Inmiddels is ze een freshman (1e jaars) op de University of Miami en heeft ze haar bekende leven binnen de Nederlandse grenzen en golfwereld ingeruild voor haar nieuwe leven. Een nieuw leven op een USA campus en een leven in het Amerikaanse Collegiate golf op NCAA division 1 niveau. Ze is volledig uit haar comfort zone en dat is wel wennen.
 
Maar eerst maar eens even een korte beschouwing over de laatste 4 maanden.

Begin juni speelde Roos (voor de 8e keer) het NK tot en met 21 jaar, De Tromp beker. Wordt altijd gespeeld met Pinksteren op de Noord Nederlandse Golf Club. Roos speelde een goed toernooi en werd uiteindelijk 3e met een totaalscore van +8 over 4 rondjes. Geen Nederlands kampioen, maar toch wel weer een podium plaats.
 
Nog geen week later werd het NK strokeplay gespeeld op De Pan. De club waar Roos competitie speelde en waarmee ze 2 jaar achter elkaar Nederlands kampioen werden. Vooraf werd verwacht dat het een strijd zou worden tussen Zhen Bontan, Romy Meekers en Roos. Dat kwam ook uit. Zhen won het kampioenschap en Roos werd 3e met een totaal score van level par. Geen titel, maar wederom een podiumplaats. Hoewel de scores redelijk goed waren, kan (zeker achteraf) gesteld worden dat het naderende vertrek naar de USA toch een rol speelde. Hoewel een prachtige ervaring waren er toch ook twijfels, en de onzekerheid voor het onbekende.
 
Begin juli vertrok Roos met het Nederlands team naar Portugal voor het ELTK. Het is inmiddels de 5e deelname van Roos aan een Landen Team Kampioenschap. Deze kampioenschappen zijn altijd bijzonder omdat het teamevents zijn. Spelen met je teamgenoten voor je land, eerst in 2 strokeplay ronden dan in een landen matchplay. De doelstelling was om na de strokeplay de 1e flight (van 8 landen) te halen, zodat je voor de prijzen kunt meedoen. Dat doel slaagde. Na de strokeplay was het Nederlands team 6e. Dat betekent dat dan tegen de nummer 3 van het klassement moet worden gematchplayed.

In de partij tegen Italië speelde Roos met Myrte Eikenaar de foursome en net als de andere foursome werd op hole 18 verloren. Zo dicht ligt het bij elkaar. 2-0 achter na de foursomes. In de middag werden 5 singles gespeeld. Roos speelde tegen Roberta Liti, een ervaren Italiaanse. Ze verloor 2 en 1, maar ze speelde eigenlijk erg goed. Maar als je tegenstander eindigt met birdie, birdie, eagle, par, dan wordt het moeilijk. Het team verloor uiteindelijk met 5-2. Daarmee waren ze uitgeschakeld voor de prijzen, omdat de hoogste bereikbare plaats de 5e was geworden. Na een volgend verlies tegen Denemarken, moest het Nederlands team uiteindelijk tegen België spelen om de 7e plaats in het eindklassement. Het werd een buitengewoon spannende wedstrijd waarbij de Nederlandse dames aan het langste eind trokken en met 3-2 wonnen. Roos won haar partij van Charlotte de Corte met 3 en 1. Toch nog succesvol afgesloten.
 
Het volgende toernooi dat op het programma stond was het IEAK op de Lausanne Golf Club in Zwitserland. In verband met het vertrek naar Miami, USA, werd in overleg met de coaches besloten om dit niet te spelen.
 
De 3e week van juli en de eerste 2 weken van augustus stonden in het teken van de voorbereidingen voor het vertrek naar de USA. Wat moet er mee? Welke documenten? Welke kleding, zowel om te golfen als vrije tijd? De ruimte in de koffer is ook  maar beperkt. Gelukkig kwamen er de nodige adviezen van Dewi Weber. Dat hielp. 

In de 2 weken voor vertrek toch ook nog de nodige trainingen afgewerkt. Ook met Niels Kraaij. Roos was natuurlijk inmiddels zeer gewend aan het op ieder moment beschikbaar hebben van een coach, die bijna op afroep beschikbaar was om techniek bij te schaven, mee te kijken als het even niet ging, adviezen te geven, etc. Dat is in de USA anders. Dus werd er onder meer gewerkt aan een systeem van zelfdiagnose. Afspraken gemaakt voor communicatie via Skype en/of facetime. De mogelijkheden besproken van analyse via filmpjes etc. Ook werden er al afspraken gemaakt om Niels over te laten komen naar Miami om in september en/of oktober een aantal trainingssessies in Miami te kunnen doen. De ondersteuning van een coach die dicht bij Roos staat is voor haar erg belangrijk. De Amerikaanse college coaches zijn meer bezig met de verhoudingen in een team en houden zich niet zo bezig met de techniek en de vorm van de individuele spelers. De beste 5 spelers spelen en hoe ze bij die beste 5 komen is de zaak van de speler. Vandaar dat, ondanks het kostbare karakter, toch maar afspraken met Niels Kraaij zijn gemaakt om periodiek naar de USA af te reizen voor trainingssessies met Roos.

Midden augustus was het dan zover. Het vertrek naar de USA. De orientation week begon op 15 augustus, maar op 12 augustus was Roos er al. Eerst een paar dagen rondkijken en de campus vast eens verkennen. Voor Amerikaanse begrippen is de University van Miami (“UM”) een kleine universiteit. Slechts 10.000 studenten. Ter vergelijking, UCF, 200 km verderop in Florida, heeft 75.000 studenten. 

Een kleine universiteit en dus een relatief kleine campus heeft als voordeel dat je relatief snel je weg kunt vinden en dat bleek ook wel. Roos had het geluk dat ze de beschikking kreeg over een kamer alleen, aan het einde van een gang, met haar eigen badkamer. Een eigen plek om je even te kunnen terugtrekken, met je eigen privacy.

We denken altijd dat het lekker is om naar het zonnige en warme Miami te gaan. Maar het klimaat in Miami is in augustus niet aangenaam. Het is veel te warm en veel te vochtig. Een inspanning van 10 minuten veroorzaakt enorme transpiratie. Voor je het weet kun je vervolgens een enorme regenbui over je heen krijgen. De Amerikanen hebben dan ook nog eens de gewoonte om de (overigens noodzakelijke) airco zo hard te laten koelen, dat het in allerlei gebouwen zelfs ijskoud is. Roos leerde al snel om, ondanks de hitte buiten, sokken en truien mee te nemen om het binnen niet te koud te hebben.
 
De orientation week was geweldig. De universiteit en de campus leren kennen, maar ook haar residence en de spelers uit het golfteam. De officiële opening van het universiteitsjaar mee gemaakt met een typische Amerikaanse ceremonie met cheerleaders en heel veel “patriottism”. Amerikaanse vlaggen, universiteitslied en de mascotte van UM uitgebreid leren kennen (Sebastian the Ibis).

Maar in dezelfde periode ook een uitgebreid medisch onderzoek om vast te stellen of er wel gegolft kan worden. Typisch uitvloeisel van de Amerikaanse liability en claim cultuur.
Was voor vertrek nog een issue welke golfkleding mee moest naar de USA? Tijdens de eerste week werd de nieuwe golfkleding uitgereikt. Een travelbag vol. Meerdere setjes wedstrijdkleding, trainings setjes, work out kleding, schoenen, jasjes, regenkleding, etc. Ook een golftas met naam en Nederlandse vlag.

In de 2e week begonnen de “classes” en begon ook de golftraining. De classes die Roos volgt zijn English, German, Psychology en Communication. Ondanks dat Roos haar Engels uitstekend is, bleek het toch lastig te zijn om de classes goed te volgen. Met name English is lastig. De universiteit heeft echter allerlei mogelijkheden om de studenten te ondersteunen. Zo is er de mogelijkheid van persoonlijke tutoring. Daar maakt Roos nu gebruik van. Eén op één uitleg en begeleiding van de behandelde stof. 

De ervaring leert dat Nederlandse sporters die in de USA naar College gaan, toch wel een maand of 3 nodig hebben om te wennen. Aan het systeem, aan het drukke bestaan van sporten in combinatie met studeren, aan het volgen van classes in het Engels, aan het op jezelf zijn aangewezen, etc.

Florida en dus ook Miami heeft ieder jaar te kampen met de dreigingen van hurricanes. Hoewel het ook de nickname is van UM (The Miami Hurricanes!!) kunnen hurricanes enorm verwoestend zijn. In de 2eweek van Roos werd juist herdacht dat 25 jaar geleden orkaan Andrew over Miami trok en daarbij enorme verwoestingen en schade aanbracht. Nog geen week later kwam de berichtgeving rond orkaan Irma op gang. In eerste instantie dacht Roos nog dat ze wel in Miami kon blijven. Men deelde mee dat UM de beschikking had over shelters. Maar toen in de avond 99% van de studenten in haar residence met koffers overhaast vertrokken, sloeg de paniek toe. Wat ga ik doen, waar moet ik heen, hoe regel ik dat? 

Toen bleek maar weer de gemakken van de hedendaagse “elektronische wereld”. Vanuit Nederland hebben we via facetime, skype en internet van alles proberen te regelen. Belangrijk was echter dat Liz, een meisje dat Roos ontmoet heeft op UM, aangaf dat ze heel graag wilde dat Roos naar haar ouderlijk huis op een uur van Philadelphia zou komen. Dat bleek echter gemakkelijker gezegd dan gedaan.  Alle vluchten vanuit Florida zaten vol, alle bussen compleet gereserveerd en ook de trein tickets waren niet meer beschikbaar. Na een volle dag uitzoeken en proberen, kon uiteindelijk een ticket worden gekocht van Fort Lauderdale naar Philadelphia op donderdag middag. Irma, het gevaar, zou naar verwachting pas op zaterdag over Florida razen. Na veel inspanning dus toch geregeld.
 
Ondanks een soort overhaaste vlucht uit Miami, had een weekje verblijf in Pennsylvania ook zijn goede kanten. Een week verblijven in een Amerikaans gezin, wanneer maak je dat mee. Een dagje naar Philadelphia, een dagje naar New York (Central Park, Broadway, Times Square J) en een dagje naar Washington. Hoe leuk wil je het hebben. 

Na een week vloog Roos terug naar Miami, hoewel de campus nog een week gesloten was. Vanwege het eerste toernooi in Oklahoma werden de golfsters in een hotel op de Biltmore Golfcourse ondergebracht om nog een paar dagen te kunnen trainen.

Bij terugkomst konden ze vaststellen dat, hoewel het hart van Irma uiteindelijk niet over Miami en Coral Gables was gegaan, de schade aan elektriciteit en bomen enorm was. Wij vinden in Nederland windkracht 11 al heel heftig, maar probeer je dan eens windkracht 20 of 25 voor te stellen.

Eind van die week vertrok het golfteam voor hun eerste toernooi naar Oklahoma. Op Belmar GC wed de Schooner Fall Classic gespeeld. 90 golfende studentes in een toernooi. Roos speelde de eerste ronde solide en maakte +1, De 2e en 3e ronde waren niet goed. Zenuwen en onzekerheid voerden de boventoon. Geen coach Niels Kraaij om even mee te overleggen. Ze werd uiteindelijk 63e en met het team werden ze 10e. Natuurlijk was de voorbereiding verre van ideaal. In plaats van trainingen moest ze op de vlucht voor Irma. Maar ook de volledige nieuwe omgeving etc. speelden een rol. 

Na terugkomst op de campus (1 uur in de nacht) moest ze eerst haar kamer op orde brengen en een aantal wasjes draaien. Dinsdag tot en met donderdag classes gevolgd en getraind, maar op vrijdagochtend kwart over 5 alweer het vertrek naar Minnesota voor het 2e toernooi, de Annika Intercollegiate. Nieuwe ronde, nieuwe kansen. Roos geeft aan dat de sfeer in het team prima is en dat ook de verhouding met de coaches goed is.

Zoals reeds eerder gemeld heeft Roos als communicatiemiddel een website (rooshaarman.nl) waarop haar wetenswaardigheden te lezend zijn. Ook kan “doorgeklikt” worden naar Instagram en twitter waarop on meer foto’s te zien zijn.